Working 10 to 5

Nog maar een dikke week in Delhi, en het lijkt al zoveel veel langer. Ik voel me steeds meer thuis, hoewel ik maar niet kan wennen aan sommige rare gewoontes, die mij altijd een klein golfje van cultuurshock bezorgen. Echt waar, je gelooft je oren niet wanneer je een Indische man de longen uit zijn lijf – ik zou echt bijna denken letterlijk- hoort rochelen. Ik bespaar jullie de details. Het is heel vreemd dat iets wat bij ons als ronduit onbeleefd wordt beschouwd, hier als dood normaal wordt gezien. Hoogst waarschijnlijk heb ik hen ook al met dergelijke dingen geconfronteerd, al zou nog niet echt weten wat.

Na deze korte inleiding – wat mij door een recente confrontatie even van het hart moest- val ik meteen met de deur in huis: mijn stage! Van maandag ben ik aan het werk en voel me hier heel goed. Het kantoortje is één verdieping met enkele kamers en één grote kamer, waar ik samen met nog 3 andere collega’s aan mijn bureautje zit. Jawel, een eigen bureau met internet, dus voortaan ben ik elke voormiddag vrij snel bereikbaar. Het is hier wel gezellig.

WPC is erg professioneel. De eerste dagen werd ik aan de website gezet, waar ze door zijn ontoegankelijkheid voor het grote publiek niet tevreden over waren. Ik kreeg ook de opdracht een brochure te maken over WPC, die ondertussen af is en later in de hele groep wordt besproken. Heleup! :-) Vandaag kreeg ik de opdracht een policy paper te schrijven over Sex Selective Eliminations : selectieve aborties of kindermoorden door de culturele en sociale voorkeur voor een zoon. Het vormt een heel groot probleem in India. Super interessant! Mijn policy paper wordt dan naar het parlement doorgestuurd om druk uit te oefenen. Over uitdagingen gesproken…Wat ligt het niveau hier hoog! Ik verschiet ervan hoe slecht mijn ‘wetenschappelijk’ Engels is en stoot voortdurend op de beperking die deze taalbarrière met zich meebrengt. Erg frustrerend. Allesinds, dat ik hier heel veel zal leren, staat vast!

Mijn collega’s zijn erg vriendelijk en hier zit ook een Frans meisje dat nog 1 week stage loopt. Zij kan in tegenstelling tot mij wel degelijk Engels en heeft hier al heel mooie dingen verwezenlijkt. Zoals het er in de meeste landen in het zuiden aan toe gaat, ligt het werkritme hier toch iets minder hoog dan bij ons. Je kan aankomen tussen 9 en 10 en vertrekken tussen 17 en 18. Ik bewandel natuurlijk weer het kortste traject, van 10 tot 17u :-). Het is hier zo overweldigend allemaal en heb het gevoel dat ik tijd tekort kom. Iets minder lang werken maakt het voor mij wat rustiger.

Op de werkvloer kom je trouwens nog veel meer culturele verschillen tegen dan daarbuiten. Zo kloppen ze hier bijvoorbeeld niet op een deur, dus ik kom wat raar over bij het hout tokkelen voor ik een kantoor wil binnenstappen. Maar frappanter vind ik de ‘office assistent’, zoals het zo mooi beschreven staat in hun jaarboek. Het is een man die niets anders te doen heeft dan mij (en alle anderen) als prinsesjes te behandelen en ervoor te zorgen dat we altijd een tas lekkere chai en een fles water op onze bureau hebben staan. De collega’s vragen hem ook vaak een fruitslaatje te maken en hij dekt de tafel bij het middag eten. Ik voel mij daar zeer ongemakkelijk bij. De keuken is 2 meter van mijn bureau en ik strek met plezier mijn benen eens om een glas water te gaan halen. Bovendien voelt niemand zich verplicht deze man echt te bedanken, terwijl ik hem altijd ongemakkelijk en overdreven bedank wanneer hij mij weer (ongevraagd) komt bedienen.

Voor dit weekend hebben we een safari in het vooruitzicht. We overnachten voor twee nachten in een Hotel met zwembad, heerlijk gaat die luxe zijn. Ik kijk ernaar uit en roep iedereen voor mij te bidden dat ik een tijger kan zien!

Foto's komen er aan, nog even geduld. Internet op de Guesthouse is nauwelijks beschikbaar en om nu op mijn werk wat foto's te gaan uploaden vind ik er wat over.

Veeeeeel groetjes uit het -nu en dan al wat meer zonnige- INDIA

XXX