No pictures please, no pictures

Dit weekend enorm genoten van ons eerste tripje, waar we een ander soort India mochten ontdekken. Helaas kon de safari niet doorgaan, dus werden onze plannen last minute over een andere boeg gegooid. Zaterdag ochtend zijn we met de bus naar Jaipur gereden, ‘the pink city’ in de woestijn in Rajastan. Je mag dit letterlijk nemen, in deze stad zijn de meerderheid van de huizen roos, prachtig om te zien. Bij de kleur roos denk je bijna automatisch aan een rustig, pittoresk stadje, maar ik zat er alweer kilometers naast. Jaipur is een grote stad waar het net als in Delhi krioelt van de brommers, riksja’s, mensen en koeien.
We verbleven in een guesthouse waar we heeeeerlijk, ècht heerlijk zijn ontvangen. Een lieve, gastvrije vrouw heette ons welkom, waarna haar –om in te bijten- schoonvake ons wat meer kwam vertellen over de geschiedenis van de stad. De kamer was naar onze normen ook alles wat hij moest zijn en het hoogtepunt van de avond – we hadden zaterdag een lange busrit achter de rug- was toen we het prachtig dakterras ontdekte. We hebben er de volgende dagen in de blakende zon overheerlijk gegeten, en dit met een prachtig uitzicht en een nog nooit zo smakende, frisse pint.

Zondag gingen Jasmien en ik het Amber Ford bezoeken, althans dat was onze bedoeling. Een gigantisch groot ford, gebouwd in de 10e eeuw op de helling van een berg. We bevonden ons ten midden van een grote massa Indische toeristen en de hitte was nog net draaglijk. Hoewel het ford voor ons heel imposant en indrukwekkend was, bleken deze Indiers tot onze grote verbazing liever foto’s te trekken van een heel ander fenomeen. We kregen nauwelijks de kans te genieten van datgene waarvoor we gekomen waren. Ontelbaar veel ‘bezoekers’ wouden met ons op de foto en 3 uur lang hebben wij niets anders gedaan dan geposeerd met alle soorten Indiërs aan onze zijde. Ik kreeg op een bepaald moment zelfs een baby in mijn armen geduwd (en geloof me, ik heb nog geen natuurlijke reflex een baby meteen op de juiste manier vast te houden), waarna vluchtig wat foto’s werden getrokken en de baby even snel weer verdwenen was. Tegen het einde van ons bezoek gingen we op het binnenplein wat uitrusten van de aandacht, wanneer ons “celeberty gehalte” volledig escaleerde. De Indiërs leken zich één voor één te ontpoppen tot ware paparazzi’s en nog voor we het goed en wel beseften stonden een 30tal mannen in een halve cirkel rond ons, massaal te roepen, te tieren en te fotograferen. Zo absurd! Uiteindelijk kwam security hier met fluitjes en harde woorden een einde aan maken en kregen we zolang we in het Amber Ford waren, een eigen bewaker toegewezen. Ach ja, ik heb me toch een paar uurtjes in de wereld van Britney Spears mogen wanen ;-)

Maandag was het Republic Day. De parade in Delhi ter gelegenheid van dit feest schijnt heel indrukwekkend te zijn, maar omdat velen ons waarschuwden voor aanslagen, besloten we onze vrije maandag nog in Jaipur door te brengen. Wat kuieren in de straten resulteerde in het shoppen van juwelen. Het leek alsof deze stad zijn juwelencollectie had ontworpen met mij in het achterhoofd. Het heeft me dan ook wat geld gekost, maar het was zeker de moeite waard. En dan de busrit terug, zucht. Wat een rit van 6u moest zijn, werd een rit van 9u. En wat een veilige rit moest zijn… Ik dacht genoeg absurditeiten te hebben gezien voor één weekend, maar het ergste moest nog komen. Verschrikkelijke file door de Republic Day zorgde voor een ongeduldige buschauffeur. Nuja, zo zijn er wel meer in Delhi, dus veel aandacht kreeg hij niet. Wat lezen, muziek luisteren, misselijk worden en vervelen tot de bus opeens- door de donker niet te plaatsen- manoeuvres begon te maken. We reden iets op, kantelden wat naar links en rechts en reden terug iets af, wanneer iedereen plots verdacht alert werd. Pas toen ik twee koplampen in de voorruit zag verschijnen, wist ik tot mijn grote spijt hoe laat het was. Onze attente buschauffeur dacht de file te vermijden door op de snelweg de berm over te steken en een ander baanvak te nemen, jawel, in de tegengestelde richting. De hoeveelheid adrenaline in mijn bloed bij dit hallucinant tafereel laat ik aan jullie verbeelding over.

Hoewel erg opgelucht thuis te zijn, werd ik ook weer meteen met de neus op de feiten gedrukt wat ons logement aka 'hok' betreft. Het beseffen dat we opnieuw een tijdje zonder raam, zonder daglicht, zonder ruimte en zonder frisse lucht zaten en dit met 3 personen, spoorde mij ertoe aan een kleine zoektocht op internet op gang te zetten. We hebben al enkele appartementen in het oog en het ziet ernaar uit dat we dit weekend nog zouden kunnen verhuizen. Let’s hope!

Ik ben benieuwd hoe het met jullie gaat en kijk uit naar jullie nieuwe mailtjes en reacties.

Tot gauw!

Aan alle volgers die zich bedrogen voelen omdat ze geen mailtje in hun inbox krijgen wanneer ik iets nieuws post: Ik weet niet hoe het komt! Maar hoewel volger worden nu voor jullie een nutteloze daad blijkt te zijn geweest, is het voor mij heel leuk om te zien wie mijn blog allemaal volgt en te weten dat ik niet voor niets al de teksten zit te schrijven. Dus toch bedankt!