Kind van het westen

Al bijna een maand ver. Het is een understatement als ik zeg dat de tijd vliegt. Dit weekend in Barathpur verliep vlekkeloos. Na een iets wat ongemakkelijke treinrit van enkele uren (ja de treinen in India, het is een heel schouwspel) kwamen we aan in ons klein Indisch stadje, waar we het gigantische natuurpark bezochten. Ik zette mijn ogen, oren en vooral luchtwegen open voor de prachtige natuur, het geluid van de meest uiteenlopende vogels en de zuivere smakende lucht, waarvoor ik in de eerste plaats gekomen was. We reden als prinsesjes (en ook als echte toeristen zo bleek) achterin de fietsriksja het nationaal park door, waar onze gids ons de mooiste plaatsten en de prachtigste vogels liet ontdekken. Het hoogtepunt waren niet de vogels – hier bleef mijn enthousiasme echter beperkt- maar wel de 6 pythons die we van nog geen meter van onze voeten ongestoord konden bestuderen. In-druk-wekkend. We waren hyperenthousiast en muisstil tegelijk, terwijl we bijna letterlijk op onze tenen naar de grote hollen in de grond slopen, waar de pythons naast hun huisjes lagen te genieten van de zon. Mijn adem stokte bij het zien van deze adembenemend mooie beesten die onverwacht de meest snelle bewegingen konden maken, en die eerlijk waar nog veel imposanter blijken te zijn in het echt.

Voor de rest loopt alles hier nog altijd zoals gewenst. Voor diegenen die een beetje ongerust waren door mijn laatste bericht: ik ben terug (wat meer rond en) gezond! Het leventje hier begint een beetje structuur te krijgen en ik heb helemaal het gevoel een inwoner van Delhi te zijn. Hoewel dat al van begins af aan duidelijk was, beginnen de verschillen met een gewone, iets wat lange vakantie door te sijpelen. Het ‘anders zijn’ is iets wat je in het begin een kick geeft en wat niet stoort wegens een zeker aanpassingsvermogen aan de andere cultuur, maar langzaam maar zeker begint deze aangepaste gedragswijze barstjes te vertonen. Net zoals mensen uit andere culturen wordt duidelijk dat ook ik ben vastgeroest in bepaalde gedragingen, gewoontes en beleefdheidsvormen waar ik nauwelijks uit kan breken. Een echt kind van het westen, zodus. Het is heel moeilijk uit te leggen om welke dingen het hier juist gaat, omdat deze zo minuscuul kunnen zijn. Wanneer mij een vraag wordt gesteld op z’n Indisch – wat niet zelden gebeurt op gebiedende wijs- moet ik mijzelf er telkens van overtuigen dat de Indiërs gewoon anders communiceren. Toen ik een week geleden tijdens mijn ‘ziekteverlofje’ op de thee ging bij mijn onderbuurvrouw, en zij mij uitnodigde met ‘come!, sit!, drink!, eat!’, voelde ik lichte opstandigheid in mij opborrelen. De mensen die me goed kennen zullen wel weten wat ik bedoel ;-). Waar ik niet mee wil zeggen dat onze onderbuur geen fantastische vrouw is, integendeel. Het is enkel moeilijk deze lichte bevelen telkens opnieuw de juiste plaats te geven. Ook heb ik ongelofelijk genoten van de guesthouse in Bharatpur, waar de ene westerling na de andere kwam, en waar ze dan ook gewoon waren aan vrouwen met pintjes en iets schaarsere kleding. In Delhi gebeurt een boekje lezen in de zon na een vermoeide werkdag merendeels van de tijd in jeansbroek, tenzij grootste doekenacties worden opgezet en één iemand de wacht houdt. Je ziet maar, integreren kan soms moeilijk zijn!

Maar los van mijn vastgeroeste westerse gewoontes, brengen dit land en zijn culturele hoogstandjes een eeuwig durende fascinatie. Verdorie, wat kunnen wij veel van deze mensen leren. Alle clichés op een hoopje, ik ga ze niet herhalen. Een gesprek dat me altijd zal bijblijven is toen onze agent (de man die ons dit appartement had aangereikt) ons mee naar ons nieuw stekje begeleidde. De landlady en haar dochter kwamen uitleg geven over vanalles en nog wat, terwijl de agent ‘Abi’ ons contract opstelde. De jonge Indische yuppy leek zich vooral bezig te houden met zaken en geld, en had perfect in Brussel of Londen kunnen wonen. Toen de landlady en haar dochter zich terugtrokken in hun eigen appartement en Abi op vertrekken stond, vroeg hij ons ingetogen en met een lichte bezorgdheid om niet te roken op het balkon. Roken is tegen de religie van de Sikh en we zouden op die manier onze onderburen zwaar kunnen beledigen. Hij die zich had ontpopt tot een moderne zakenman waar nog maar weinig van traditie te bespeuren viel, bleef toch zoveel respect tonen voor een religie die niet eens de zijne is. Ik bedacht me dat wij in België nooit iemand zouden vragen om niet te drinken op het balkon, omdat de onderburen moslims zijn. Wat betreft de religieuze tolerantie van dit land, is België het ontwikkelingsgebied.

En ja, ik liet ik de kleine wereldverbeteraar in mij ook een stukje schrijven.

Dan nu terug naar de reden waarom ik hier ben, zodat we het niet dreigen te vergeten…Op mijn werk verloopt alles prima. Ik werk aan de website, promotiemateriaal en aan potentiële donors, ben vandaag mee op een project gezet over selectieve aborties en als laatste is er mij ook gevraagd een artikel te schrijven over WPC voor de Indische pers. Mijn Engels is er intussen al een heel pak op vooruit gegaan, maar het kan natuurlijk nog veel beter. Gemakkelijk zal het dus zeker niet worden, maar ik wil er mij zeker aan wagen! Gisteren had ik het genoegen mijn eerste WPC meeting mee te maken. Euhm…! Ergens in Gurgaon, een uurtje van Delhi verwijderd, stond het Park Premier Hotel voor ons te schitteren. Op de vraag hoeveel sterren dit pronkstuk had konden mijn collega’s niet antwoorden, maar ik denk dat ik mijn punt ondertussen wel duidelijk heb gemaakt. Voor de iets trageren onder ons: Het was Super Sjiek! De deuren werden voor mij geopend, bij elke beweging werd ik bediend van koffie, thee en allerlei Indische gebakjes en ik kon à la mijn onderbuurvrouw vragen om meer. Neen wees gerust, aan die ‘assistentjes’ overal waar je komt zal ik nooit volledig wennen. En dan het buffet… herken je het geluksgevoel waar je geen blijf mee weet, zodat je heel even een afgelegen plaats wilt opzoeken en kei hard gillen? Dat dus, was het gevoel dat ik had bij het zien van het buffet en alles wat er rond hing. Alweer een heerlijke Indische maaltijd, maar deze keer was het dessertenbuffet de reden van mijn overheersend geluk.
Naast alle luxe waar ik half gek van werd, was ook de inhoud van de meeting ongelofelijk interessant. Ik heb meer geleerd dan drie weken op kantoor. De fase waarin WPC zich nu bevindt, is heel erg leerrijk. De organisatie is sinds vier jaar van de grond, heeft al enkele structurele dingen verwezenlijkt en donors als VN agentschappen binnengehaald, en staat nu voor een geheel nieuwe fase. Samen hebben we gebrainstormd over een nieuwe visie, missie en strategie, en welke donors we op welke manier zouden aanspreken. De ‘we’ vorm waarin ik spreek is dan ook niet toevallig. Deels was dit ook een teambuilding activiteit, waarvan ik nooit had gedacht dat het zo hard zou werken. Ik voel me ondertussen helemaal betrokken met heel het reilen en zeilen van de NGO en sta te popelen mee te helpen to take it to the next level. Aan mijn motivatie zal het allesinds niet liggen.

En dan de laatste kleine weetjes:

Er is internet op het appartement. Er zijn muizen gesignaleerd. Jasmien is deze nacht al gillend in mijn bed gekropen omdat er een muisje lag te ronken onder haar slaapzak. Ik ontwikkel hier een lichte kookinteresse. Ik vind het héél leuk reacties te krijgen op mijn blog!! Mijn collegas zijn één voor één heel leuke mensen. Mijn eerste yoga les achter de rug. Ik mis frietjes met mayonaise.

Foto's volgen...

XXX

En nog een laat volgertje ... welkom Merle ;-)