Thuis best

En dan heb ik het niet over België, helaas. Vrijdag zijn we verhuisd naar een prachtig appartement in het allermooiste huis van Delhi. Na wat huisbezoekjes vonden we al snel alles wat we zochten in ons nieuw stekje in Jangpura Extentions. Als je het exotische huis binnenwandelt, vind je op het tweede verdiep huize Heyvaert-Goethals-Taminau. Eenmaal binnen word je betoverd (gezien ons vorig hok niet overdreven) door een ruim salon, waarna nog twee kamers, een keuken, een badkamer en twee wc’s volgen. Dit laatste geeft je de keuzemogelijkheid om naar toilet te gaan op z’n Frans, of het toch te houden bij onze (godzijdank) goede oude gewoontes. Oja, ik zou de twee balkons en het dakterras nog vergeten.

En wie nu denkt dat onze crib een deel van de Indische charme doet verliezen, denkt verkeerd. Ik word eindelijk nog eens wakker met de Indische zon die door de ramen (RAMEN!) schijnt en het Indisch gerochel, ik kan via ons dakterras heel veel leren over hoe het er bij onze overburen binnenshuis aan toe gaat ;-) en ik kan me eindelijk nog eens ontspannen met een boekje, muziek en wat ruimte. Bovendien hebben we een rijke maar fantastische buurt. De buren blijken bijna één voor één Sikhs te zijn, en ook onze landlady, die onder ons woont, komt uit een Sikh familie. De mensen zijn super vriendelijk en gastvrij, en zo ook de landlady en haar familie. We werden bij onze aankomst hartelijk ontvangen met een gesprekje en thee, waarna heel de familie aan ons werd voorgesteld. Een figuurtje dat er toch wat bovenuit springt is ‘ountie’, het omaatje des huizes. Door haar mix van Engels en Hindi is er geen woord van te verstaan, maar haar overheersende glimlach maakt de rest van haar gebrabbel bijzaak.

De gastvrijheid die we de eerste avond mochten voelen, bleek nog maar een voorproefje te zijn. Toen we zondag wat inkopen gingen doen en tegelijk de buurt wat gingen verkennen, liepen we voorbij een indrukwekkende ‘tent’ (geen plastic, wel allemaal lange repen gekleurde doeken) waar de luide Indische muziek onze aandacht trok. We bleven uiteraard even kijken wat dit spektakel dan wel mocht zijn, toen we plots werden uitgenodigd op wat een trouwfeest bleek te zijn. Wat een ervaring! We werden behandeld als eregasten, waar ik mij schuldig om voelde omdat wij allesbehalve het interessantste waren. Ikzelf kon mijn ogen dan weer niet afhouden van de klederdracht van het toekomstig echtpaar. Zo sprookjesachtig! Het hele gebeuren kon gemakkelijk voorgaan als een groots theaterstuk van keizers en veroveraars en diens minnaressen. We werden mee op het podium getrokken waar het trouwpaar uitdrukkingloos “aan het vieren was”, en weeral zette ik mijn beste glimlach op voor de foto’s die er door de ingehuurde fotografen werden getrokken. Later werden we verder begeleid naar het overheerlijke buffet en genoot ik met volle teugen van de verfrissende litchy shakes die ons werden voorgeschoteld. Ik heb hier al een paar keer echt goed Indisch gegeten, en dit buffet staat zeker nog voor lang in mijn top drie. Tenslotte kwamen de mannen ons op de dansvloer trekken, waar we toch beleefd voor hebben bedankt. De Indische manier van dansen zit -zacht uitgedrukt- nog niet echt in mijn lijf en ik had weinig zin nog meer de aandacht te trekken met dansmoves die de Europeanen noch de Indiers ergens hadden kunnen plaatsen.

Omdat het niet allemaal rozegeur en manenschijn moet zijn, en ook omdat niemand wat heeft aan een gecensureerde versie ;-), heb ik ook mijn eerste mindere dagen achter de rug. De voorbije weken waren zo heftig en intensief dat ik zelfs geen tijd had om te denken, bij wijze van spreken, welke kleren ik zou aantrekken. In korte tijd heb ik mijn leven in een volledig ander ritme gegooid en elke dag val ik letterlijk van de ene impuls in de andere. Er gebeurt zoveel en er zijn zoveel indrukken die ik ergens een plaats moet geven. En dit eist, meer dan ik had verwacht, toch zijn tol. Zondag avond werd ik overvallen door een immense vermoeidheidsaanval, waarvan ik niet wist dat zulke dingen bestonden. Bovendien eist het Indische eten ook zijn tol, met andere woorden, mijn gezondheid was niet alles. Na maandag een dag vrijaf te hebben gepakt en op tijd te zijn gaan slapen, zat ik dinsdag ochtend op mijn werk, al vechtend mijn ogen open te houden. Ik ben opnieuw naar huis gegaan en heb de hele dag geslapen, waarna ik in de avond opnieuw werd overvallen door intense vermoeidheid. Hup, weer mijn bed in en opnieuw eeuwen geslapen. Heel even ontstond er een minimaal verlangen naar mijn eigen omgeving (Voila, nu weet je het! :)). Ik ben heel dankbaar dat ik dit niet voorhad in ons claustrofobisch hok, het appartement daarentegen begint stilaan wel een tweede thuisgevoel te creëren. Vandaag voel ik me opnieuw fit en ben helemaal klaar voor een nieuwe lading Indisch.

Dit weekend staat ons opnieuw een tripje te wachten. Voor velen waarschijnlijk iets minder spannend, maar een vogelsafari is en zal het worden! Ik ga nu niet perse uit de bol bij het zien van een vogel, maar het grote natuurpark en de rust die ik daar zal vinden hebben me overtuigd. Ik kijk er alvast naar uit!

Groetjesssssss