Delhi in ma belly

De voorbije twee weekends in Delhi verbleven. En gelukkig maar. In de stad, die langzaam maar zeker mijn hart verovert, valt nog zoveel te ontdekken!

Vorig weekend, op zaterdag ochtend, hadden we een afspraak met een groep Europeanen in de trendy bar Mocha genaamd. De prijzen waren heel wat hoger dan we gewend waren maar verdorie, het was de moeite waard! Een panini waar ik geen woorden voor heb, de beste cappuccino die ik ooit heb gedronken, moderne Indische muziek en een onvoorstelbaar gezellig interieur. Dit is een plek waar ik meer zal komen…Maar helaas voor onze eerste indruk kwamen we al meteen drie kwartier te laat op onze afspraak. Ik zou het natuurlijk niet vertellen moesten we hier geen goede reden voor hebben. Maar voor ik deze verklap eerst nog een klein intermezzo…

Enkele weken voor ik naar India vertrok was ik met mijn ouders bij mijn oma op bezoek. Wat zappen op de tv bracht ons naar een reportage over India. Trots en opgewonden vertelde ik oma dat dit de plek was waar ik naartoe zou gaan. Ik hoopte haar enigszins gerust te stellen en verwachtte gezien de sfeervolle muziek ook vredige, charmante beelden. Oeps. De reportage ging over de apenplaag in het land en beelden doken op over groepen apen die massaal de keukens tot de grootste mesthopen maakten en alles meenamen wat eetbaar was… Bovendien bleken deze kleine mensjes gigantisch scherpe tanden te hebben en deinsden ze –agressief als ze waren- voor niets terug. De nieuwsgierige blikken verdwenen door de frons in het voorhoofd en al snel had ik spijt dat ik geen paar minuten langer had afgewacht…

Die zaterdag voormiddag bracht me echter een kleine flashback naar deze reportage. Jawel, het is wat je denkt. Na een gilletje van één van de meisjes begreep ik dat er een aapje op het balkon zat, en dit met een meloen in de hand. Oh, schattig…of niet? De meloen was net iets te mooi in een derde gesneden en al snel kwam de onderbuurvrouw ons waarschuwen dat apen hun koelkast geplunderd hadden. In al ons enthousiasme bleven we veilig in de kamer achter het raam staan kijken hoe drie apen ons balkon inpalmden, waar ze aten en lichtjes arrogant lagen te zonnen alsof het balkon de hunne was. Maar als snel werden we door de apen opgemerkt en begonnen de beesten schijnbewegingen te maken met hun borst waardoor voor de eerste keer duidelijk werd dat deze kleine mensjes gemene beesten blijken te zijn. De kamer waarin we zaten konden ze dan wel niet binnen, aan het balkon is een opening waar enkel een zwaar doek hangt en van waaruit de apen de keuken en badkamer konden bereiken. Veilig in onze eigen kamer, kon niets ons garanderen dat de rest van het appartement apenvrij bleef. En dit was iets wat ook de apen wisten... Toen we al wat meer gewend waren aan de aanwezigheid van de vreemde wezens op ons balkon, kwamen we de kamer uit en trokken we voorzichtig het doek wat opzij om alles op beeld vast te leggen. De apen zagen natuurlijk meteen wat er gebeurde en liepen naar ons toe, waarna ze het doek opzij trokken en als in een ware horrorfilm met brullend geluid hun tanden lieten zien. Gillen dat we hebben gedaan! Het hoogtepunt van de horror was toen de kleinste maar aller-lelijkste aap onze koelkast had ontdekt, en het niet kon laten wat appelsienen te stelen. Uiteindelijk toonde de onderbuurvrouw de plaats waar de sleutel van onze koelkast lag, en leek ze enigszins verontwaardigd te zijn dat we hier niet eerder aan hadden gedacht… Het zal nooit meer gebeuren, mevrouw.

De rest van de twee weekends dan… Marktjes, marktjes, marktjes, waarvan één gigantische –noem het een festival- ongeveer drie kwartier rikja’n vanuit Delhi. Een tien daagse belevenis die elk jaar opnieuw duizenden Indiërs aantrekt waarna ze met hun reusachtige aankopen op de meest inventieve manieren het festivalletje opnieuw verlaten. Er waren grote en kleine optredens, waar de mensen zich met het maximum aan enthousiasme volledig in lieten gaan. Daarnaast ook eetkraampjes in elke kronkel van het bospad, waar ik me aan waagde en zag dat het goed was. Tot mijn (iets te grote) heugenis werd ik ook overweldigd door kraampjes met ditjes en datjes uit de verschillende streken van India en prachtige meubels die me verleidden met hun sierlijke afwerking. Recht in de roos wat mijn smaak betreft… en dit voor geen geld! Ik werd euforisch bij het zien van de handgemaakte paravans, die tot in de kleinste details waren afgewerkt en waarvan de prijs totaal verwaarloosbaar was. Gelukkig flitste de vliegreis terug naar België voldoende door mijn hoofd en heb ik mij enkel laten verleiden tot een klein tafeltje. Ik had mijn paradepaardje nog niet gekocht of er kwamen zich al ‘dragers’ aanbieden, om dit ding gedurende het verdere bezoek op hun hoofd mee te sjouwen. Hoewel het stiekem wel handig was geweest, heb ik er toch voor bedankt. Maar stilaan – jaja het gevreesde is een feit – merk ik op dat mijn mening hierover niet meer standvastig blijkt te zijn. Ik begon me vragen te stellen waarom ik hun diensten niet gewoon aannam. Voor hen is het niet vernederend op de manier dat wij dit zien en ik help hen op die manier aan een job, terwijl dit voor mij evenveel kost als een appel (!). Ik vrees te moeten melden dat de gewenning – ik durf zelfs zeggen het begrip- voor deze dingen stilaan vorm begint te krijgen…

Al die drukke marktjes werden gecombineerd met de veel rustigere parkjes. Buiten Lodi Gardens, mijn grote liefde hier in Delhi die ik regelmatig opnieuw ga opzoeken, hebben we hier ook een klein broertje in de buurt. Een parkje, heel mooi aangelegd met stenen paden en een fonteintje, waar jong en oud geniet van de heerlijke rust. Kindjes spelen, mama’s kijken, mannen zitten in groep en de werkende mens doet daar zijn dutje. Ik val in herhaling, maar deze parkjes… het is een andere wereld. Een charmante wereld…idyllisch.

Tenslotte hadden we de eer nog eens een trouwfeest te mogen meemaken en dit in een tempel, die we dan ook meteen zijn gaan bezoeken. De uitnodiging kwam er na een bezoek van Annelies en Jasmien aan een weeshuis, dat een partnerngo van Joining Hands is. Eén van de opgegroeide weesjes ging trouwen, J en A werden uitgenodigd, en ik mocht gelukkig mee. Ditmaal een Hindu wedding, maar veel verschil in de rituelen die we eerder op de Sikh wedding zagen was er niet. Opnieuw… en ik zeg het veel te veel maar het is onwaardig dit te laten…opnieuw gastvrije, behulpzame, trotse en menslievende mensen die zich allen over ons ontfermden. Gelukkig waren we deze keer toch iets minder de eregast, wat ons des te meer toeliet te genieten van het echte feest.

Ik begin me steeds meer te hechten aan mijn leventje in Delhi. De Sikh familie onder ons, voor wie mijn respect met de dag groeit door de oprechtheid waarmee ze ons benaderen. De groenteboer, die hier na het werk met zijn karretje al roepend voorbij komt en mij ’s ochtends wakker zingt. De riksja chauffeurs en het spel van het afbieden, waar beide partijen soms heel hard om moeten lachen. De informele sfeer die hier heerst tot op het hoogste niveau, waardoor je het gevoel hebt dat alles verkrijgbaar is. Mijn collega’s en hun mix van zakelijkheid en bezorgdheid tegenover mij… En zo zullen er des te meer dingen zijn wanneer ik terug op Belgische bodem sta, en opnieuw ga verlangen naar de kleine dingen des India. Maar laten we daar nog even niet aan denken, brr.

Foto's geupdate (zie link)!
Veel liefs!

Bedankt aan diegenen die blijven reageren (en bij deze ook voor diegenen die tot hier zijn blijven lezen :-) ). Ik sta verbaasd te horen wie dit allemaal leest en die interesse doet veel plezier! Merci dus! Vergeet me niet op de hoogte te houden van de punten, reisplannen, stages, trouwfeest, werk, nieuwe vlammen, en roddelsssss! Oja.. (En dan stop ik echt….) Jullie mogen altijd suggesties geven waarover ik beter niet zou doordrammen en waarover ik wat meer moet schrijven, want het is moeilijk dit van hieruit in te schatten.