The office

Dit stuk wijd ik aan het reilen en zeilen binnen mijn kantoortje, en hierbij hou ik het – ongetwijfeld tot ieders opluchting – iets beknopter dan de vorige keer… Ook een klein paragraafje over Slumdog Millionaire, gewoon… omdat ik het niet kan laten!

Over de taken en verantwoordelijkheden die ik hier krijg ben ik meer dan ooit tevreden. Ik krijg meer vertrouwen in mijn capaciteiten in het Engels en dat weerspiegelt zich duidelijk in de taken die ik krijg. Mijn artikel over WPC ligt ondertussen klaar voor een eerste feedback. Ik moet toegeven dat ik bij het inleveren een lichte kick ervoer, wanneer ik terugdacht aan mijn aanvankelijk niveau waardoor ik meer dan eens met mijn handen in het haar zat te vloeken dat ik nooit beter had opgelet tijdens Engels. Los van de feedback die ik zal krijgen, ben ik opgelucht dat ik deze beginfase als verleden tijd kan klasseren. Verder heb ik mijn eerste vergadering achter de rug met de – gelukkig hoogst competente – webdesigner en heb ik een database gemaakt over alle toekomstige internationale conventies, die relevant zijn voor WPC.
Eén van die toekomstige conventies is de “53rd session of the Commission on the status of Women”, waar enkel die NGO’s de sessie mogen bijwonen die een consultatieve status hebben verworven bij ECOSOC (United Nations Economic and Social Council). Naar aanleiding hiervan volgde een nieuwe opdracht voor mij, met name het proces opstarten opdat WPC deze status tegen 2010 verworven zou hebben. Eindelijk kan ik de opgedane kennis tijdens 4 jaar studeren in de praktijk omzetten, wat ik heel erg interessant vind en wat mij meer dan ooit motiveert!

Mijn excuses aan diegene die me hebben gevraagd wat meer kritiek te leveren, maar ook over de sfeer op kantoor kan ik alleen maar stoefen. De collega’s zijn één voor één inspirerende, ambitieuze en intelligente vrouwen waar ik niet zelden met open mond naar sta te kijken. Ik scoorde overlaatst 10 op 10 met mijn Belgische pralines, waarbij ik alle taboes doorbak toen ik de office assistent ook liet meegenieten. Een heel vertederend moment, toen hij voor het eerst recht in mijn ogen keek met gelukzalige fonkeltjes in zijn ogen… Ik verdenk hem ervan stiekem een tweede te hebben gepakt, maar ik gun het hem ten zeerste! De sfeer op kantoor is heel ongedwongen en ze laten me allemaal volledig in mijn vrijheid. Ah, wat kan ik daar van genieten! Bovendien staan de bureaus in twee rijen tegenover elkaar, waardoor praatjes over what’s hot and what’s not het werk regelmatig onderbreken.

Tot recent was de talk of the office natuurlijk Slumdog Millionaire. Maar in tegenstelling tot de euforie in het Westen, zijn ze in India iets minder enthousiast. Als ze al niet weigeren de film te gaan zien, wordt er op bittere toon gepraat over de zoveelste film over de slums in het land. Het doet hen vrezen voor het imago van India, dat veel meer is dan wat de film doet vermoeden. Bovendien kunnen zij er nauwelijks bij waarom een film over de ‘slumdogs’ zo aantrekkelijk kan zijn en staan zij niet te springen om nog maar eens datgene te zien waar zij elke dag mee worden geconfronteerd. Ook aan het verhaal, dat de realiteit op vele vlakken zwaar overstijgt, lijken zij zich te ergeren. Maar los van deze tegenstand, gaat hun Indisch hartje stiekem toch wat sneller slaan bij het denken aan de Oscars en aan de twee beeldjes op de kast van Er Rahman, de slumdog componist. Want HE’S a genius, en daar kan ik hen geen ongelijk in geven!

Ik ben erg benieuwd wat jullie van de film vonden. Ik moest heel hard wennen aan de mix van Hollywood en Bollywood en kon me ook wel eens ergeren aan het realiteitsgehalte van het verhaal. Omdat ik er dus niet helemaal wild van ben – en omdat de film toch 8 oscars heeft gewonnen – vraag ik me af of ik nu met een Westers of een ‘half’ Westers oog heb gekeken…

Oeps het is toch weer wat lang geworden..

Smak!