Bijna halverwege...

Half 9. Mijn gsm zingt het deuntje wanneer ik – nog half slapend – weet dat er gauw iets onprettigs moet gebeuren. Pavlov heeft dat goed gezien… En dan komt het besef… het is ochtend, tijd om op te staan. Oververmoeid, omdat ik door de hitte de slaap niet kon vatten, word ik langzaam wakker met de vertrouwde geluiden uit de Indische straten. Ik strompel uit mijn bed, grijpend naar het knopje van de waaier, beseffend dat mijn kamer drukkend warm is geworden. En dan gaat alles plots in een stroomversnelling.

De riksja in. Ik onderhandel geduldig over de prijs, of ik herken heel vaag een gezicht en besef dat ze mij herkennen van elke ochtend, the same place at the same time. In dat geval weten ze dat ik enkel voor 50 roepies hun riksja in spring en gaan ze meteen akkoord. En dan die heerlijke rit, waar ik geniet van de wind door mijn haren en het besef dat het de laatste frisse minuten van de dag zullen zijn. 20 minuten manoeuvreren doorheen het Indisch verkeer, volle gas bij elke kleine afstand die de mogelijkheid biedt en zeker niet afremmen op verkeersdrempels, waardoor ik al meer dan eens omhoog ben gewipt en met mijn hoofd tegen het dak ben gebotst. Dan zit ik daar, met mijn buil, en voel ik mij heel even belachelijk. Na een tiental minuutjes komt het kruispunt onder de brug, waar ik en riksjaman in de ochtendspits zeker vijf minuten lang staan aan te schuiven. Maar ook het beste kruispunt voor allerhande bedelaars om bij het stilstaand verkeer hun kans te wagen. Travestieten, vrouwen met vuile baby’s, verkopers van boeken, tijdschriften of handdoeken en een man zonder hand. Op deze plek zak ik altijd een klein beetje weg, en hoop ik tevergeefs dat ze mijn blanke gezichtje niet vinden. De travestieten en verkopers laten me snel met rust. De man zonder hand herkent me al, lacht elke ochtend vriendelijk als hij me in de verte opmerkt en vraagt toch even om wat geld, wetend dat ik niets zal geven. Mijn laatste rit naar mijn werk, heb ik me al voorgenomen, zal voor hem een vruchtbare ochtend worden. Ook ik ontsnap niet aan de gewenning van de meeste bedelaarstaferelen. Maar de vrouwen met hun baby, niet zelden een ‘leenbaby’, dat is een verhaal apart. Hun haren zijn grijs van het stof, hun kleding in kleuren die ooit fel moeten zijn geweest. Ze raken me aan, masseren mijn knie en bovenbeen en smeken me in het ergste geval ‘didi’, wat zuster betekent. Die eerste keer was een ware shock, waarbij de smeekbede ‘didi’ mij kippenvel bezorgde en ik een klein beetje misselijk werd. Ze noemde mij zuster, en op dat moment kwam het besef dat het lot het enige is wat ons van elkaar doet verschillen. Voor hetzelfde geld was zij het, die zich hier –gesponsord door de ouders– persoonlijk en professioneel wat kwam ontplooien. En was zij het, die zou lachen bij het denken aan kinderen, een toekomt die ze volledig in handen zou hebben en zelfbewust nog even voor zich uit zou schuiven. Maar toevallig ben ik het, die nooit zal weten hoe het voelt elke dag het laatste greintje trots aan de kant te moeten schuiven, om de mensen beleefd te vragen mij in leven te houden… Het is ècht oneerlijk, didi.

Ik bedank de riksja chauffeur hartelijk en trek de sierlijke poort open waar ik elke ochtend opnieuw word verrast door de zoete wierrookgeur in de gang. De trap naar boven, waar ik binnenkom en iedereen opgewekt een goede morgen wens. Opgewekt, ja, want ik ben al helemaal wakker door wat er die dag al is gebeurd en heb de schrijnende taferelen al achter me gelaten. En dan begin ik tot 17 uur aan mijn dagdagelijkse taken, waarbij ik geniet van alles wat er rondom mij gebeurt. Tijdens de lunch staan ze erop dat ik al hun gerechtjes proef, en hebben ze al ondervonden dat pepers mij niet goed doen. Soms halen ze ijsjes en vragen ze trots wat ik van de Indische icecream vind. En soms ontstaan er hevige, professionele discussies in het Hindi, waar ik niets van versta maar waarbij ik wel begrijp dat deze vrouwen een gemeenschappelijk levensdoel hebben.

De rit naar huis verloopt altijd wat moeizamer. Alle riksja’s zitten vol en de lege riksja chauffeurs blijven koppig bij hun veel te hoge prijs, waardoor het vinden van de juiste riksja wat tijd in beslag neemt. Het is veel warmer dan in de ochtend, en de file neemt de frisse wind van mij af. Vaak sta ik vast naast grote bussen, waarvan de motor nog geen meter van mijn neus brullend zit te draaien. Als het verkeer echt vast zit, heb ik geen andere keuze dan de ondertussen grijs geworden lucht in mijn riksja aarzelend in te ademen. Neen, dat is echt geen pretje.

52 dagen en 53 nachten. Nog twee weken en ik zit in de helft. Nog twee weken en paniekgolf zal me overvallen met de boodschap dat er weldegelijk een einde zal komen aan mijn Indisch avontuur. Het vliegt, en eenmaal thuis staat mij waarschijnlijk de echte cultuurshock te wachten. Alles zal veranderd zijn, want een deel van mij is betoverd door een land, een volk, een cultuur, een ervaring. En dit krijg je nooit meer weg.