Overal transcenderen

Vorige week zat ik wat vast. Ik moest schrijven op mijn blog, over een leven hier dat nog altijd zo anders was maar toch ook zo gewoon. De routine die stilaan in mijn dagen was geslopen, deden mij twijfelen of zo’n blog nog wel zin had te bestaan. Het leek alsof ik moest schrijven over mijn doodgewoon, alledaags leven, en dat is raar… Maar wat ik toen even was vergeten, was dat mijn leven in India helemaal niet zo doodgewoon geworden was. Ik heb alweer zoveel te vertellen!

Twee zondagen geleden kon de sleepersclass in de trein Delhi-Agra zijn ogen weer open trekken voor de drie blanke meisjes die het Indische wereldwonder gingen bezoeken (grapje). Wat doe je anders in Agra, waar de overvloed aan Indische en Westerse toeristen de sfeer in de stad onaangenaam opdringerig maakt. Een probleem met onze treintickets –het is te zeggen... we waren ze vergeten– liet ons kennis maken met ‘plichtsbewuste’ conducteurs, die uiteindelijk gewoon wat geld onder de tafel wouden zien. Een heel leuke ervaring, corruptie zo dicht bij je neus! En dan rechtstreeks naar de Taj Mahal…. Omdat ik veilig in India zit, wind ik er bij deze geen doekjes om. Ja, het is groot, zelfs imposant, enja ook prachtig en misschien betoverend. Maar om een of andere reden was ik teleurgesteld met wat ik te zien kreeg. Zo werkt het altijd natuurlijk, als je verwachtingen te hoog gespannen staan…

Terug de trein in sijpelde een onnoemelijke, afschuwelijke hoofdpijn mijn hoofd binnen en de volgende dagen had ik het geweten. Heel hoge koorts, bonzend hoofd, slappe spieren, koud, rillen en zweten, in het donker, afzien. Ik weet niet tegen wat mijn soldaatjes juist moesten vechten, maar het was heftig. En moest het toch niet lukken dat het die dagen net Holi was! Ik heb helaas niets kunnen meemaken van heel het festival der kleuren. Slechts heel af en toe kon ik vanop het balkon een glimp opvangen van spelende kinderen en ouders in de straten, en kleurrijke, hyperenthousiaste vriendinnen.

Maar de pech van Holi was al snel op de achtergrond verdwenen door een fantastisch weekend in Amritzar, een stad in de staat Punjab, aan de Pakistaanse grens. Via via hadden we contact met een Indiër uit België, die toevallig sinds enkele maanden opnieuw in zijn klein stadje verblijft, een uurtje rijden van Amritzar. We hadden de eer te mogen verblijven bij zijn gastvrije familie. Hij kwam ons in Delhi ophalen met zijn auto waarna we 8 uur lang genoten van het landschap in Punjab, leuke gesprekjes, een Bollywood movie en vrolijke Punjabi muziek op de achtergrond. Zaterdag zijn we de parade aan de Pakistaanse grens gaan bezichtigen. De patriotten van India trekken er massaal naartoe om de soldaten van hun land te zien marcheren voor de poort die naar Pakistan leidt. Een heel nationalistisch gebeuren, waardoor sommige Indische toeschouwers in hogere sferen leken te verkeren. Er gingen zoveel emoties mee gepaard, met het eren van hun land, hun India, hun Hindustan. Er werd geroepen in het Hindi, geklapt, gedanst en gezongen, en op elke hoek stonden soldaten te wapperen met de Indische vlag. Achter de poort ging het er identiek hetzelfde aan toe, maar dan langs Pakistaanse zijde. Helaas voor Pakistan zaten er slechts enkelen op de tribune, en zaten mannen en vrouwen apart. Het was indrukwekkend om te zien hoe Pakistan, een land zo dichtbij, toch zo’n andere wereld kan zijn.
Na heerlijk te hebben gegeten stopten we in de avond nog even bij een typische Panjabi dansvoorstelling. Hoewel de ene morele boodschap na de andere werd ‘gedanst’, was het toch moeilijk deze serieus te nemen. Maar genieten deed ik des te meer!
Zondag dan de Gouden Tempel, het centrum van de Sikhreligie, ten midden van het oude centrum van Amritzar. Een tempel, zo overbevolkt en zo sereen tegelijkertijd. De plaats leek gemaakt te zijn je zorgen te doen vergeten (voor zover ik die hier nog heb), en het was een uniek gevoel te kunnen slenteren langs het heilige water, waar gelovigen zich vol overtuiging wasten in het blauwe water. En eindelijk zag ik het ook, wat een religieuze plaats met een mens kan doen. Ik probeerde deze dieper liggende wereld, waar al deze mensen hun leven in leiden en waar ik vaak het minste benul van heb, te vatten. Aah godsdienst…het is hier zo dichtbij en zo zichtbaar… en hoe meer ik ermee in contact kom, hoe meer respect ik ervoor krijg. Maar hoe dichter het bij mij komt, hoe verder ik mij ervan verwijderd voel. Het begrijpen is zo onbereikbaar, mijlenver. Het is een andere wereld, en als kind van het westen lukt het mij niet deze te betreden.

Ons weekend eindigde met een gezellige barbecue op de rooftop, waarna een vermoeide rit naar Delhi volgde, die het overweldigende weekend nog even uitrok en uiteindelijk afsloot.